John "Jock" Stein (5 październik 1922 r. - 10 wrzesień 1985 r.) "trener-legenda" był jednym z najlepszych menadżerów w historii brytyjskiego futbolu. Jest on najbardziej znany ze swojej znakomitej pracy z reprezentacją Szkocji i w Celtiku Glasgow. W swojej trenerskiej karierze zdobył dziesięć razy mistrzostwo Szkocji, w tym dziewięć razy pod rząd, wygrał sześć Pucharów Ligi oraz dziewięć Pucharów Szkocji. Jednak sukcesem, który uczynił go nieśmiertelnym było zwycięstwo nad Interem Mediolan w finale Pucharu Europy.

Jednak zacznijmy od samego początku. John urodził się w Burnbank, niewielkiej miejscowości w Południowym Lanarkshire i od początku wiedział, że futbol będzie jedyną receptą na wyjazd z rodzinnej okolicy, gdzie czekał na niego zawód górnika w pobliskiej kopalni. W 1937 r. zakończył swoją edukację w szkole Greenfield w mieście Hamilton i po krótkiej pracy w fabryce dywanów nie udało się mu uniknąć zatrudnienia w kopalni. W następnym roku wstąpił do juniorskiego klubu Blantyre Victoria. Pierwszym profesjonalnym klubem w jego karierze był Albion Rovers, gdzie zaczął grać w 1942 r. Występy w Rovers łączył ze zjeżdżaniem pod ziemie z kilofem w ręku. W tygodniu ciężko pracował a weekendami pomagał klubowym kolegom wywalczyć awans do First Division. Promocja stałą się faktem w 1948 r. Dwa lata później Stein podpisał swój pierwszy profesjonalny kontrakt i po 8 latach przygodowego grania w piłkę zakotwiczył w niezrzeszonym w żadnych rozgrywkach ligowych walijskim Llanelli Town. Zarabiał 12 funtów tygodniowo. Jednak bardzo szybko musiał wrócić do Szkocji, gdzie zostawił żonę i małą córeczkę. Pod jego nieobecność aż dwa razy zniszczeniu uległ dom w którym mieszkała jego rodzina w Szkocji, i musiał zaangażować się w naprawę osobiście. Jak wiadomo suma szczęścia w życiu zawsze jest równa zero więc po trudniejszych momentach przyszły radosne chwile. W 1951r. spełniło się marzenie Jocka Steina i został piłkarzem Celniku Glasgow. Do The Hoops polecił go trener rezerw klubu z Celtic Park Jimmy Gribben. Wartość transferu - 1,2 tys. funtów.

Stein został kupiony, aby uzupełnić skład i od razu wylądował na ławce rezerwowych. Wtedy znowu uśmiechnęło się do niego szczęście i w obliczu kontuzji większości graczy z podstawowego składu wskoczył do wyjściowej jedenastki. Szybko został mianowany vice-kapitanem, a w 1952 roku przejął opaskę kapitana od kontuzjowanego Seana Fallona, której nie oddał aż do końca swojej piłkarskiej kariery na Parkhead, końca znacznie przyspieszonego przez kontuzję. Jako kapitan poprowadził swój zespół do zwycięstwa w Coronation Cup (1953r.), pokonując Arsenal (1-0), Manchester United (2-1) i Hibernian (1-0), co oznaczało nieoficjalne mistrzostwo Wielkiej Brytanii. Pod jego przewodnictwem The Hoops zdobyli pierwszy od 1938 r. tytuł mistrza Szkocji i pierwszy dublet (puchar Szkocji+liga) od 1914r. Podczas Mistrzostw Świata w 1954 r. na które pojechał wraz z reprezentacją Szkocji spędzał czas na obserwowaniu metod szkoleniowych i systemów stosowanych w grze przez europejskie potęgi. Szczególne wrażenie wywarli na nim Węgrzy, którzy rewolucjonizowali wówczas sposób gry w piłkę nożną.

Swoją piłkarską karierę zakończył w 1956 r. z powodu przewlekłej kontuzji kolana. W sumie zagrał w 148 meczach w barwach Celtiku i zdobył 2 gole, co jak na środkowego obrońcę jest przyzwoitym wynikiem. Po zawieszeniu butów na kołku podjął pracę trenera rezerw i zespołów młodzieżowych Celtiku Glasgow. Nadzorował również powstawanie ośrodka treningowego Borrowfield. Jego pierwszym trenerskim sukcesem było zwycięstwo w dwumeczu finałowym XI Cup aż 8-2 z Rangersami.

14 marca 1960 r. zaakceptował ofertę pracy w Dunfermline. Po sześciu tygodniach trenowania piłkarzy Athletics wydostał ich z dna tabeli i ustatkował w środku ligowej tabeli. W 1961 r. poprowadził Dunfermline do zwycięstwa w Pucharze Szkocji, pokonując po drodze Celtic 2-0. Kolejnym klubem w karierze Steina był Hibernian. Pracę z The Hibees zaczął 1 kwietnia 1964 r. a już miesiąc później świętował wywalczenie Pucharu Wiosny. Mówiło się o nim wtedy jako o trenerze, który myślą szkoleniową wybiega o milę przed wszystkim innych coachów. Rozkładał każde spotkanie na czynniki pierwsze, podczas gdy inni zwyczajnie wychodzili na boisko i grali. Śmiało można było nazwać go filozofem futbolu.

9 marca 1965 r. powrócił do Celtiku, tym razem w roli menadżera. Był pierwszym niekatolickim trenerem The Bhoys. Po 8 latach bez wywalczenia jakiegokolwiek trofeum, Stein po sześciu tygodniach pracy poprowadził Celtów do zdobycia Pucharu Szkocji, ogrywając w finale swoje byłe Dunfermline 3-2. Rok później The Hoops wygrali ligę ponownie po 12 latach przerwy. W tym samym sezonie doszli aż do półfinału nieistniejącego już Pucharu Zdobywców Pucharów, przegrywając różnicą bramek strzelonych na wyjeździe z Liverpoolem.

To pod jego wodzą Celtic po raz pierwszy w historii sięgnął po krajową potrójną koronę, ale największym sukcesem, którego nie powtórzył już żaden menadżer The Bhoys było uniesienie w geście triumfu pucharu Europy. 25 maja 1967 r. prowadzony przez Jocka Stein Celtic wygrał z Interem Mediolan 2-1 na Estadio Nacional w Lizbonie. Stein był bardzo chwalony przede wszystkim za ofensywne nastawienie swoich piłkarzy i za ogromny polot i finezje w grze. Celtic Steina prezentował radosny futbol na tak, z którego była dumna cała Wielka Brytania. Celtic Glasgow jako pierwszy brytyjski klub sięgnął po Puchar Europy, co więcej dokonał tej niezwykłej sztuki w całkowicie krajowym składzie. Piłkarzami The Hoops byli wówczas tylko i wyłącznie Szkoci i jakby tego było mało wszyscy urodzeni w promieniu 30 mil od Glasgow! Tylko Steaua Bukareszt wygrała te elitarne rozgrywki grając wyłącznie w krajowym składzie.

Miarę tego osiągnięcia najlepiej oddają słowa legendarnego szkockiego trenera Billa Shanklyego: - "John, teraz jesteś nieśmiertelny."

Sukcesów na krajowej niwie było po prostu bez liku. Mistrzostwo Szkocji i Puchar Ligi wygrane trzy razy z rzędu w latach 1965-1967, drugi w przeciągu zaledwie trzech lat krajowy hattrick - puchar kraju + liga + puchar ligi, zdobyty w 1969 r. Rok później po raz kolejny zgarnął dublet - liga + puchar ligi, a co bardziej interesujące stanął przed ogromną szansą obrony triumfu w Pucharze Europy, jednak na drodze Steinowi stanął Feijenoord (teraz piszemy Feyenoord) i w Medilanie to Holendrzy po wielkim finale wygranym 2-1 bawili się do białego rana.

W 1970 r. Jock Stein został uchoronowany orderem "Commander of the British Empire".

Następnie ustanowił rekord zdobywając dziewięć mistrzostw Szkocji z rzędu. W 1975 r. uległ ciężkiemu wypadkowi samochodowemu, z którego ledwo uszedł z życiem. Przyjaciele Steina mówią, że bardzo zmienił się po tym smutnym wydarzeniu. Po powrocie do pełnej sprawności Jock opuścił Celtic w 1978 r. i podjął pracę w angielskim Leeds United. Zaledwie po 45 dniach urzędowania na Ellan Road, Stein otrzymał ofertę nie do odrzucenia - zgłosiła się po niego Szkocka Federacja Piłkarska. Wcześniej Jock miał już do czynienia z reprezentacją Szkocji, gdyż był drugim trenerem kadry w 1965 r. Teraz już jako pierwszy szkoleniowiec awansował do Mundialu w 1982r., z którego odpadł przegrywając ze Związkiem Radzieckim tylko różnicą zdobytych bramek. Podczas kwalifikacji do następnego czempionatu globu na swojego asystenta Stein mianował Alexa Fergusona, wtedy jeszcze nie sir. 10 września 1985 r. radość, po zremisowanym 1-1 meczu z Walią po golu Davie Coopera z karnego w końcówce spotkania, które dało Szkotom awans do Finałów Mistrzostw Świata w 1986 r., zmąciła wiadomość o śmierci legendarnego trenera, twórcy tego oraz wielu innych sukcesów narodowej kadry Szkocji, Celtiku Glasgow, Hibernianu oraz Dunfermilne - Johna "Jocka" Steina. Stein zmarł na zawał serca. Żaden kibic szkockiej piłki nigdy o nim nie zapomniał.