Po nieco chaotycznym i burzliwym okresie rządów w Celtiku Jansena, Venglosa (pierwszych ludzi spoza Wysp Brytyjskich na stanowisku trenera The Bhoys) i duetu Barnes&Dalglish upragnioną przez kibiców stabilizację formy na równym i wysokim poziomie zapewnił Irlandczyk, Martin O'Neill.

Martin Hugh Michale O'Neill przyszedł na świat 12 marca 1952 roku w niewielkiej miejscowości Kilrea na terenie Irlandii Północnej. Za czasów młodości, Martin O'Neill uprawiał futbol gaelicki, odmianę piłki nożnej popularną w Irlandii, grając w St. Malachy's Collage. Z tym zespołem sięgnął w 1970 roku po gaelickie trofeum - Puchar MacRory'a. Pierwszym klubem piłkarskim, w którym O'Neill grał w klasyczną piłkę nożną był Lisburn Distillery. Występy w klubie Martin łączył z edukacją najpierw na St. Columb's Collage, a potem ze studiami prawniczymi na Oueen's University w Belfaście. Belfaście barwach Distillery zdobył puchar Irlandii w 1971 roku, trafiając dwa razy do bramki rywala w finałowej konfrontacji. Strzelił również jedynego gola w przegranym 3:1 meczu z Barceloną w ramach rozgrywek Pucharu Zdobywców Pucharu we wrześniu 1971 roku. Wówczas zostałwypatrzony przez skauta z Nottimgham Forest, gdzie trafił jeszcze przed końcem roku. Wtedy ostatecznie rzucił studia.

Podczas 10 lat gry w Forest Martin O'Neill przyczynił się m.in. do zdobycia mistrzostwa Premiership i Pucharu Ligi w 1978 roku. Trener Brian Clough uczynił z Martina kluczowego piłkarza swojego zespołu, grające w środku pola, odpowiedzialnego zarówno za rozegranie piłki jak i destrukcję. Z O'Neillem w drugiej linii Nottingham Forest sięgnęło dwa razy z rzędu po Puchar Mistrzów (w 1979 r. w finale pokonując szwedzkie FF Malmo, a rok później ogrywając w takim samym stosunku bramkowym niemiecki Hamburger SV) i przeżywało najlepszy okres w całej historii istnienia klubu. W narodowych barwach wystąpił 62 razy, w tym na Mistrzostwach Świata w 1982 roku rozgrywanych w Hiszpanii. Wziął udział w pamiętnym meczu z gospodarzami turnieju na Estadio Mestalla w Walencii, wygranym przez Irlandię Północną 1:0 po golu Armstronga w 47. minucie. O'Neill wraz z reprezentacją odpadł z turnieju po drugiej fazie grupowej ustępując Francji i Austrii. Zanim zakończył piłkarską karierę Martin bez większych sukcesów występował jeszcze w Norwich City i Manchesterze City.

Po przejściu na piłkarską emerytuję szybko zajął się trenerką. Pierwszą pracę podjął w Grantham Town w 1987 roku. Po dwóch latach zmienił klub na Shepshed Charterhouse, z którego odszedł po roku. Potem wprowadził do rozgrywek ligowych w Anglii zespół Wycombe Wonderers, z którym wygrał Konferencję w 1993 roku. Kolejnym przystankiem w jego menedżerskiej karierze był Norwich City, gdzie został zatrudniony w czerwcu 1995 roku a podał się do dymisji już w grudniu, co było następstwem niesnasek na linii O'Neil - prezes klubu Robert Chase. Od razu po odejściu z Norwich Martin podjął pracę w Leicester City, gdzie po mimo ciężkiego startu zdołał osiągnąć znaczący sukces. Za taki niewątpliwie można uznać awans do Premiership w pierwszym sezonie pracy via baraże. Przez kolejne cztery lata szkolenia piłkarzy Leicester City przez O'Neilla, ten zespół nigdy nie zakończył sezonu w dolnej połowie tabeli, a co więcej sięgnął dwa razy po Puchar Ligi (1997,2000) grając trzy razy w finale tych rozgrywek(przegrał finał w 1999 roku). Te dwa triumfy okazały się przepustką do niestety bardzo krótkich przygód z Pucharem UEFA. Trenując Leicester Martin miał bardzo kuszącą ofertę z Leeds United, lecz odmówił im po błaganiach kibiców Lisów, którzy darzyli go ogromną sympatią.

1 czerwca 2000 roku Martin O'Neill został pierwszym trenerem Celtiku Glasgow, obejmując schedę po duecie Barnes&Dalglish. Swoją pięcioletnią pracą na Celtic Park zyskał pseudonim "Martin the Magnificent" oraz "The Blessed Martin" których chyba nie należy tłumaczyć na język polski. Jego pierwsze Old Firm Derby zakończyły się miażdżącym zwycięstwem 6:2, co zwiększyło pewność siebie i dodało otuchy oraz komfortu psychicznego The Hoops. W pierwszym sezonie O'Neill wygrał wszystko, co jest do wygrania w Szkocji: Puchar Ligi, Puchar Kraju i SPL. Tym samym został pierwszym menadżerem, który wprowadził Celtów do rozgrywek elitarnej Ligi Mistrzów. The Bhoys zakończyli swoje pierwsze podejście do Champions League już na fazie grupowej, mimo uzbierania aż 9 punktów. Największym sukcesem O'Neilla na międzynarodowej arenie było doprowadzenia Celtów do finału Pucharu UEFA w 2003 roku. Wszyscy doskonale pamiętam jak Porto po dogrywce wygrało z Celtikiem 3:2. Porto, które na salony wprowadził Jose Mourinho. "The Blessed Martin" zdobył 3 razy mistrzostwo Szkocji, 3 razy Puchar Szkocji i raz Puchar Ligi Szkockiej. Do tego sympatycznego Irlandczyka należą również dwa rekordy: wygrał 7 razy pod rząd w Old Firm Derby oraz w sezonie 2003/2004 25 razy nieprzerwanie triumfował w ligowych potyczkach. Za jego kadencji rozjaśniała gwiazda Henrika Larssona, który sięgnął po Złotego Buta w 2001 roku strzelają 35 bramek!

25 maja 2005 roku Martin O'Neill ogłosił odejście z Celtic Park. Powodem te decyzji okazałą się ciężka choroba żony Geraldine, która walczyła z rakiem. Ostatnim meczem, w którym The Hoops poprowadził z ławki trenerskiej O'Neill był finał Pucharu Szkocji wygrany przez Celtów 1:0 po golu w 11. minucie Alana Thompsona. To spotkanie odbyło się 28 maja 2005 roku. Bilans "Martin the Magnificent" ma do prawdy imponujący: 282 mecze rozegrane, 213 wgranych, przegranych 40 zaś zremisowanych 29.

Po ponad rocznej przerwie Martin O'Neill powrócił do trenerskiej pracy, tym razme obejmując zespół z Premiership - Aston Ville. Na razie Martin może pochwalić się najlepszym startem w historii The Villans, którzy nie przegrali aż do 28 października 2006 roku.