Od niemal trzydziestu lat kibice Celticu utrzymują bliskie stosunki z niemiecką drużyną z Hamburga – FC Sankt Pauli. Co łączy te kluby i dlaczego są sobie tak bliskie? O historii tej wielkiej przyjaźni i swoich spostrzeżeniach na temat Celticu opowiedział Heiko Schlesselmann, wieloletni kibic niemieckiego zespołu.

„Wielu przyjaciół i kibiców innych klubów wielokrotnie zadawało mi pytanie, dlaczego kibice St. Pauli Hamburg są tak bardzo zżyci z Celtikiem. Dlaczego my, Niemcy, niekatolicy, zaprzyjaźniliśmy się właśnie z nimi? Cóż, to długa historia.

Fani The Bhoys są wyjątkowi. I nie chodzi tu tylko o ich zachowanie i bliską więź z klubem. Dzielimy podobne poglądy polityczne i przede wszystkim podobnie jak Celtic jesteśmy otwarci na różnorodność - inne religie, przekonania i styl życia. The Bhoys są dumni ze swoich irlandzkich korzeni i mimo założenia klubu przez Brata Walfrida nie zamykają się tylko na jedną religię.

By dowidzieć się jak to wszystko się zaczęło, trzeba cofnąć się do lat 80. Sankt Pauli zyskało wówczas sporą popularność w całym kraju. Wszystko z powodu awansu do 1. Bundesligi, w której graliśmy trzy lata z rzędu. Na niemieckich stadionach nie było wówczas za kolorowo. Trybuny większości klubów były opanowane przez bojówki faszystowskie i chuliganów. Większość porządnych ludzi po prostu bała się chodzić na stadiony. Staliśmy się pierwszym klubem, który sprzeciwiał się rasistowskim poglądom i walczył z nietolerancją, jaką szerzyły prawicowe kluby w kraju. Staliśmy się prawdziwą antyfaszystowską i lewicową alternatywą, dzięki czemu zyskaliśmy sympatię tysięcy kibiców z całego kraju. Zostaliśmy stawiani jako wzór kibicowania i zrobiło się o nas głośno nawet na Wyspach.

Jeden z przedstawicieli kibiców Sankt Pauli został z tego powodu zaproszony do Anglii, gdzie prowadził dyskusje z brytyjskimi kibicami. Pewnego wieczoru poznał kibiców Celticu. Wtedy też zrozumieliśmy jak wiele nas łączy. Po powrocie do Niemiec namówiliśmy większą grupę kibiców do zwrócenia uwagi na drużynę z Glasgow. Wielu z nas zaczęło wybierać się na ich wyjazdowe mecze w Europie, jak chociażby z Bernie, Lizbonie czy Dortmundzie. Więź łącząca nas z Celtikiem stawała się coraz mocniejsza i także oni zaczęli przyjeżdżać na nasze mecze.

Wspólne poglądy i otwartość to jednak nie wszystko. Nie ma co ukrywać, że The Bhoys bardzo nam zaimponowali. W latach 90. kiedy przez dziewięć lat prym w Szkocji wiedli Rangers, a Celtic nie odnosił żadnych sukcesów, kibice się od niego nie odwrócili. Jak mówili, sukcesy są ważne, ale najwierniejsza jest pasja i oddanie klubowi. Wszystko czego oczekują od piłkarzy to zostawienie serca na boisku. Jeśli widzą, że drużyna dała z siebie wszystko, wybaczą jej najgorszy rezultat.

Fani  Celticu ratują też wizerunek kibiców piłkarskich na wyjazdach w Europie. Trzeba przyznać, że potrafią się zachować i nie pasują do stereotypu kibiców, którzy wszczynają awantury i dewastują puby. Doceniła to UEFA, w 2003 roku po finale Pucharu UEFA w Sevilli przyznając im tytuł najlepszych kibiców na tym kontynencie. Dla nas nie było to jednak żadne zaskoczenie, znaliśmy ich przecież od tej strony od dawna.

Celtic ma kibiców na całym świecie i mogliśmy się o tym przekonać właśnie w czasie finału z FC Porto. W Sevilli spotkaliśmy fanów z Nowego Jorku, Australii, Argentyny, a także faceta, który pracował na Antarktydzie! Wiele podróżowałem po Europie i nieraz spotkałem się z agresją i wandalizmem kibiców. Ale kiedy przyjeżdżałem na Parkhead, zawsze czułem się jak u siebie w domu. Wraz z The Bhoys wybraliśmy się w 1996 roku właśnie na ich mecz z Motherwell. Podróż zajęła nam cały weekend, ale było naprawdę warto. Zrozumieliśmy wtedy, że dopingowanie zespołu to nie wszystko. Liczy się także cała otoczka, to co reprezentuje klub i jego kibice. Dzięki temu przynależność do zespołu i dopingowanie nabiera głębszego sensu.”

Opowiedział Heiko Schlesselmann, kibic FC Sankt Pauli dla kerrydalestreet.com

Mick Wachowski