Od wielu dni planowałem, że ruszę dziś z nową rubryką CelticPoland, w której będę zamieszczać moje prywatne spostrzeżenia na temat naszego klubu. Spodziewałem się, że wspomnę tu o naszym udanym rewanżu w Utrechcie i o dalszej grze w europejskich pucharach. Życie okazało się jednak brutalne i sprowadziło nas wszystkich na ziemię. Fakty są niestety takie, że kibicujemy naprawdę przeciętnemu klubowi.

Teraz widać jak bardzo się myliłem, pisząc przedwczoraj: "Do czasów, w których będziemy musieli obawiać się gry z Utrechtem jest na szczęście jeszcze daleko”. Ale skoro te czasy nadeszły niespodziewanie już teraz, trzeba się zastanowić jak to się właściwie stało.

Nie tylko ja, ale  wszyscy na tej stronie, próbujemy doszukać się przyczyn tej kompromitacji. Moim zdaniem w sporej mierze jest to niestety wina Neila Lennona. To on, nasz trenerski żółtodziób, ustawił taktykę na ten mecz. Irlandczyk podobnie jak w pierwszym pojedynku z Bragą zagrał ustawieniem 4-5-1. Taka taktyka przynosi jednak skutek tylko wtedy, kiedy zespół umie się bronić. Czy Lennon naprawdę wierzył w to, że po trzech meczach bez straty gola (na miłość boską – to były spotkania z Inverness, St Mirren…) nasza defensywa stała się monolitem nie do przejścia?

Śmiem twierdzić, że gdyby Celtic wyszedł na boisko z takim samym nastawieniem jak w meczu z Utrechtem u siebie – kompromitacji by dziś nie było. Gdybyśmy grali bardziej otwartą piłkę, nie dali się zepchnąć do defensywy, Utrecht nie rozwinąłby swoich skrzydeł i nie wywalczył dwóch rzutów karnych. Niestety potwierdzają się moje najgorsze obawy – Lenny nie wyciąga wniosków z własnych błędów. Dlaczego nie porzucił taktyki, która skompromitowała nas w Bradze? To pytanie pozostanie chyba bez odpowiedzi.

Problem jest oczywiście bardziej złożony, bo nawet ultra defensywna taktyka nie zakłada tego, że zespół nie odda w spotkaniu ani jednego groźnego strzału. Celtic nie ma jednak napastników. Jeden, który jest godzien nosić to miano (Gary Hooper), jest obecnie kontuzjowany. To kiepski żart, nazywać snajperem Georgiosa Samarasa, Daryla Murphy’ego (bilans 14 goli 110 meczach mówi sam za siebie) czy Marco Fortune. Ten ostatni określa się w dodatku napastnikiem, ale takim, który nie strzela bramek. Tylko czekać aż znajdziemy bramkarza, który stwierdzi, że nie łapie piłki rękoma.

Temat golkipera poruszany był już wielokrotnie, ale nie sposób go pominąć. Łukasz Załuska nie jest bramkarzem na miarę tego klubu. Gdy David Marshall puścił pięć goli w meczu z Artmedią, a następnie cztery z Motherwell, bezpowrotnie pożegnał się  z miejscem w składzie. Załuska stracił po cztery bramki z St Mirren i Utrechtem, trzy z Bragą, a mimo to może spać spokojnie. I nie jest to bynajmniej wina Lennona, bo ten nie ma po prostu kim go zastąpić. Winny jest skąpy zarząd, który zamiast rozejrzeć się za klasowym bramkarzem, ściąga na wypożyczenie 22-latka z Newcastle United.

Rozumiem doskonale, że z powodu braku Ligi Mistrzów klub nie może pozwolić sobie na pokaźne transfery. Jednak jeżeli panu Lawellowi i spółce wydaje się, że dzięki wypożyczeniom i sprowadzaniu piłkarzy bez klubu zdołamy do tych rozgrywek powrócić, to są w ogromnym błędzie.

Mick Wachowski