W Celtiku grali piłkarze wspaniale wyszkoleni technicznie, potrafiący z piłka zrobić wszystko, ale byli też tacy, których można nazwać „alter ego Moravcika". Kapitanem grupy potężnych i silnych jest snajper John Hartson.

Big Bad John, jak popularnie mówi się na zadziornego Walijczyka, urodził się 5 kwietnia 1975 roku w walijskim mieście Swansea. Piłkarską karierę zaczął w Luton Town, skąd po trzech latach za 2,5 mln funtów przeszedł do Arsenalu Londyn. On i Chris Kiwomya byli ostatnimi zawodnikami kupionymi do zespołu Kanonierów przez menadżera George'a Grahama, który opuścił Highbury w lutym 1995 r. W pierwszym sezonie Hartson miał pewne miejsce w pierwszym składzie Arsenalu. Jego gol w finale Pucharu Zdobywców Pucharów, w który The Gunners zmierzyli się z Realem Saragossą zmienił wynik spotkania na 1:1 i dał nadzieje kibicom na historyczny triumf. Jednak w ostatniej minucie meczu Nagim oddał strzał życia i piłka przeleciawszy 40 metrów zatrzepotała w siatce, a puchar trafił w ręce Hiszpanów. Sytuacja Hartsona skomplikowałą się, gdy do Arsenalu został sprowadzony Dennis Bergkamp. Od tamtej pory to Holender grął u boku Iana Wrighta, a BBJ musiał zadowolić się rolą rezerwowego zarówno zarówno trenera Bruce'a Rocha jak i później u Arsene'a Wengera. Miarka przebrała się, gdy Wenger kupił Nicolasa Anelke. Hartson zrozumiał przekaz, jaki płynął z tego transferowego ruchy i za 3,2 mln funtów przeszedł do West Hamu w 1997 r. Ogółem rozegrał w barwach The Gunners 70 spotkań strzelając 17 goli.

Na Upton Park wiodło mu się znacznie lepiej. Grając dla West Ham United przez dwa sezony, a więc dokładnie tyle samo ile w Arsenalu, John 33 razy pokonał bramkarzy rywali. To właśnie w okresie gry w klubie ze wschodniego Londynu po raz pierwszy Hartson pokazał swoje złe oblicze. Podczas treningu kopnął w głowę Eyala Berkovica a cały incydent zarejestrowały telewizyjne kamery. Walijczyka nie pociągnięto do żadnej odpowiedzialności, co Hartson w swojej biografii uznał później za błąd i niesprawiedliwość.

Kolejnym „dwuletnim" klubem w karierze Big Bad Johna był Wimbledon w barwach, którego strzelił 21 goli w lidze. Zanim za 6 mln funtów trafił na Parkhead John wystąpił jeszcze w piętnastu ligowych spotkaniach w zespole Coventry City zdobywając osiem goli. The Bhoys dali mu upragnioną stabilizacje. Przez pięć lat gry w Celtiku Glasgow John solidnie zapracował na opinię niezwykle silnego, znakomicie grającego głową napastnika, umiejącego się dobrze zastawić i rozepchać w polu karnym. Pod wodzą Martina O'Neilla stale podnosił swoje umiejętności i przeżył najlepszy okres w swojej piłkarskiej karierze. Kibice zakochali się w nim od pierwszego wejrzenia, co łatwo wytłumaczyć nieco siermiężnym stylem gry Hartsona, który nigdy nie patyczkował się z rywalami. Wzorowo wywiązywał się z roli „target mana" zgrywając głową piłki do lepiej ustawionych partnerów. Potrafił dłużej utrzymać się przy piłce blisko bramki przeciwnika i pozwolić partnerom podłączyć się do akcji ofensywnej. Mimo potężnej postury Hartson potrafił zadziwić rywala swoją gibkością, techniką czy przyspieszeniem. W marcu 2004 roku dopadła go groźna kontuzja barku. Nie obyło się bez operacji, po której potrzeba było wielu godzin rehabilitacji, zanim BBJ wrócił do gry. W kwietniu 2005 roku John został wybrany przez swoich kolegów po fachu najlepszym piłkarzem ligi szkockiej wespół z Fernando Ricksenem. Miesiąc później Hartson dostał nagrodę dla Piłkarza Roku wg szkockich dziennikarzy sportowych. 88 bramek Hartsona pozwoliło Celtikowi trzy razy sięgnąć po mistrzostwo Szkocji. Jedno z nich, te wywalczone w 2006 r., zostało przypieczętowane 5 kwietnia tegoż roku zwycięstwem nad Hearts, w którym obchodzący 31. urodziny Hartson zdobyłdecydującą bramkę. Dzięki golom Walijczyka The Hoops poszerzyli swoją klubową gablotkę również o dwa trofea za zwycięstwo w Pucharze Szkocji oraz jedno za Puchar Ligi.

26 czerwca 2006 roku Hartson ku rozpaczy wielu kibiców The Hoops opuścił Parkhead i przeniósł się za pół miliona funtów do klubu z angielskiej League Championship - West Bromwich Albion. W swoim debiucie Big Bad John strzelił dwa gole w wygranym przez W.B.A. meczu z Hull City rozegranym na The Hawthorns.

W reprezentacji Walii John wystąpił 50 razy strzelając 14 goli. Mimo, iż w lutym 2006 roku podjął decyzję o zakończeniu reprezentacyjnej kariery, na prośbę Johna Toshacka w sierpniu 2006 r. wrócił do kadry.