Kenny Dalglish

Legenda Celticu i Liverpoolu. Za zasługi w 1984 r. otrzymał z rąk królowej Elżbiety II Medal Brytyjskiego Imperium. Był pierwszym piłkarzem, który zdobył po 100 goli w lidze szkockiej i angielskiej. Jest jednym z trzech szkoleniowców, który zdobywał mistrzostwo Anglii z dwoma różnymi klubami. Przez 16 lat (1971-1986) granatową koszulkę reprezentacji zakładał aż 102 razy – to rekord. Wraz z Denisem Lawem jest też rekordzistą pod względem strzelonych goli w szkockiej kadrze (30 bramek).

Urodzony w Glasgow Dalglish jako nastolatek był kibicem Rangers!! Wychowywał się niedaleko stadionu Ibrox Park. Początkowo grał na pozycji bramkarza, jako piętnastolatek był ustawiany na prawej pomocy. Zaczynał jako trampkarz w Glasgow United. Potem był na testach w West Ham (dwa razy) i Liverpoolu, ale w każdym z tych klubów odsyłano go do domu. W końcu, w 1967 r. zainteresował się nim Celtic.



Gdy asystent trenera Jocka Steina, Sean Fallon, przyszedł do domu Dalglishów, 16-letni Kenny kazał mu poczekać pod drzwiami, a sam zabrał się za zrywanie plakatów z wizerunkiem wielkich graczy Rangers. Fallon wspominał póżniej, że rozmowa z rodzicami Kenney’ego była bardzo trudna - trwała ponad 3 godziny. W tym czasie żona asystenta trenera Celticu siedziała wraz z dziećmi w samochodzie.

Po podpisaniu kontraktu z Celtikiem Dalglish został wypożyczony do Cumbernauld United. W sezonie 1967/68 zdobył dla tego klubu 37 goli. W tym czasie odbywał również praktyki u stolarza..

Po roku był już podstawowym graczem rezerw Celticu, zaliczył też debiut w pierwszej drużynie, w ćwierćfinale Pucharu Ligi z Hamilton. Wskoczenie do pierwszej jedenastki zajęło mu 3 lata. Pierwszego gola w Celticu zdobył w sezonie 1971/72 w meczu Pucharu Ligi z Rangers (2:0). W tamtym sezonie zdobył 23 gole w 49 występach.

W sezonie 1972/73 był już najlepszym strzelcem drużyny (41 goli we wszystkich rozgrywkach), a Celtic zdobył mistrzostwo Szkocji. Rok póżniej zespół do mistrzostwa dołożył Puchar Szkocji.. W sezonie 1974/75 Celtic wywalczył Puchar Szkocji i Puchar Ligi. Rok póżniej Dalglish został kapitanem zespołu, ale sam nie mógł wiele zdziałać i pierwszy raz od 12 lat zespół zakończył sezon bez żadnego trofeum.

W 1977 r. po rozegraniu 269 meczów i 167 golach, za rekordową wówczas na Wyspach sumę 400 tys. funtów został sprzedany do Liverpoolu , gdzie miał zastąpić Kevina Keegana, który odszedł do Hamburgera.

Na Anfield został gwiazdą zespołu, która jest uznawana za najlepszą klubową drużynę w historii. Grał w mieście Beatlesów m.in. u boku rodaka Graem’a Sounessa, Walijczyka Iana Rusha , Anglika Raya Clemence’a, a także Bruce’a Grobbelaara. Od 1985 r. był grającym trenerem The Reds. W sumie zagrał w 515 meczach, strzelił 172 gole.

Jako piłkarz i trener zdobył 8 mistrzostw Anglii, 2 Puchary Anglii, 4 Puchary Ligi, 5 Tarcz Dobroczynności, 3 Puchary Europy, Superpuchar Europy, dwa razy był też wybierany graczem roku i trzy razy trenerem roku.

Po odejściu z Liverpoolu był trenerem Blacburn Rovers. Najpierw wprowadził ten klub do Premier League, by w 1995 r. zdobyć z nim mistrzostwo Anglii. Był trzecim po Herbercie Chapmanie (Arsenal i Huddersfield Town) i Brianie Cloughu (Derby County i Nottingham Forest) szkoleniowcem, który zdobył mistrzostwo z dwoma różnymi zespołami. Po tym sukcesie pracował w Blacburn Rovers i Newcastle United. Latem 1999 r. wrócił do Celticu jako dyrektor sportowy, pomagając trenerowi Johnowi Barnsowi. W lutym 2000 r. Barnesa zwolniono, a Dalglish wrócił na ławkę trenerską i poprowadził Celtic do zwycięstwa w Pucharze Ligi. Gdy zatrudniono nowego trenera , zarząd klubu uznał, że nie ma już miejsca dla dyrektora sportowego.

Prasa plotkowała, że po odejściu z Celticu miał zostać szkoleniowcem Preston, Liverpoolu czy reprezentacji Szkocji. Do dziś jednak Dalglish odpoczywa. Wraz z żoną Mariną założył fundację pomagającą kobietom chorym na raka piersi. Pani Dalglish pokonała nowotwór w 2004 r. Mają czwórkę dzieci: Kelly’ego, Paula, Lynsey i Lauren. Kelly jest prezenterką stacji Sky Sports, Paul piłkarzem. Karierę zaczynał od gry w Celticu, potem przeszedł do Liverpoolu. W żadnym z tych klubów nie zagrał jednak ani minuty w oficjalnych meczach.

Z reprezentacją Szkocji Dalglish był na trzech mundialach (1974,1978,1982), na mistrzostwa świata do Meksyku w 1986 r. nie pojechał z powodu kontuzji.